De eerste afbeeldingen van de draailier stammen uit de 12^e eeuw. 

In de Porta di Gloria van de kathedraal van Santiago de la Compostela
vindt men centraal in de beeldengroep het door twee personen bespeelde Organistrum. Een draailier van ca 1,5 meter lang met 8 tangenten, drie melodiesnaren, grondtoon, kwint en octaaf. Het organistrum
werd voornamelijk gebruikt als begeleiding bij de kerkzang.

In de eeuwen daarna werd de vorm van de draailier
steeds kleiner zodat een persoon het instrument kon bespelen.
Ook werd het uitgebreid met meer toetsen.

In de Renaissance periode "degradeerde" zowel de draailier als de doedelzak. Hadden deze instrumenten eerst een hoofse en religieuze status, met de opkomst van muziekinstrumenten die steeds meer mogelijkheden boden werden zij verdrongen en werden meer volksinstrumenten. De draailier werd meer en meer het instrument van de bedelaar. In de 17^e en 18^e eeuw won de draailier echter weer aan populariteit en was onder Lodewijk XV weer een mode-instrument aan het hof.

De tangentenkast werd uitgebreid tot twee volledige chromatische octaven en de instrumenten rijkelijk versierd met houtsnij- en inlegwerk. Aan het einde van de 18^e eeuw toen de Franse revolutie uitbrak was het ook met deze rage van de adel echter weer gedaan. De draailier kreeg weer zijn oude status van bedelinstrument. Begin jaren 70 van de vorige eeuw diende zich de revival aan van de volksmuziek en daarmee ook de wederopstanding van de draailier.